Οι εποχές μας προσπερνούν...

Κάθομαι στην απλή και όμορφη κουζίνα, σκηνικό σε τόσα παράξενα πρωινά, πρωινά με νυσταγμένους καφέδες, πρωινά με νυσταγμένους επισκέπτες, πρωινά με νυσταγμένα όνειρα που προσπαθούμε κάθε φορά να ανασύρουμε από κείνες τις σκοτεινές γωνίες της φάσης REM, μπας και κάνουν ελαφρύτερη εκείνη τη πρωινή νυσταγμένη κουβέντα που πιο βαριά δε γίνεται. Κάθομαι στην απλή και όμορφη κουζίνα και έχω το μπλε πακέτο με τα Gauloises μπροστά μου, και δεν είναι ένα βαρή πρωινό, αλλά μια ελαφρία νύχτα, που ακολουθεί μια εξίσου όμορφη αλκυονίδα...

Κάθομαι μ' ένα ζευγάρι καστανά μάτια και καπνίζουμε, καπνίζουμε και αναρωτιόμαστε πώς πέρασε τόσος χρόνος σ΄ αυτό που φάνηκε σαν μια μέρα, αναρωτιόμαστε πότε αυτές οι απλές έννοιες, οι υποτιθέμενες απλές έννοιες (μαλακίες...), γίνανε τόσο μα τόσο περίπλοκες. Πότε το ενδιαφέρον άρχισε να θεωρείται ζήλια. Πότε αρχίσαμε να αναζητάμε πράγματα στα μάτια των άλλων, που δεν θα' πρεπε, δεν πρέπει, δε θα' πρεπε να υπάρχουν. Πότε μεγαλώσαμε, πότε μεγαλώσαμε; Πόσος χρόνος να πέρασε από εκείνη τη βραδιά, που, κοιτάζοντας τον εαυτό μου στο καθρέφτη έλεγα "Πάει, Αναστάζια, αντιλαμβάνεσαι πως βγαίνεις απ' το σπίτι και δε ξαναγυρνάς;" Πόσος χρόνος να πέρασε από κείνες τις γυμνές νύχτες στη παραλία; Πόσος χρόνος να πέρασε από κείνες τις άγρυπνες νύχτες που το μόνο που άφηναν πίσω τους ήταν κομψά γράμματα πάνω σε πορτοκαλί χαρτιά; Πόσος χρόνος θα περάσει μέχρι να δημιουργήσουμε νέες αναμνήσεις και να αφήσουμε επιτέλους το νεκρό δέρμα των περασμένων να χαθεί πίσω μας όταν πετάμε, όπως όταν η πεταλούδα αφήνει εκείνο το κουκούλι...

Χμ... Χαχα, ναι, έχεις δίκιο, μια παρομοίωση με φίδι θα λειτουργούσε καλύτερα σ' αυτό το σημείο. Αλλά δεν είναι καιρός για φίδια. Δεν είναι καιρός για φίδια, γαμώτο! Νιώθω ακόμα την ανάγκη να πιστεύω στους ανθρώπους. Νιώθω ακόμα την ανάγκη να έχω καστανά μάτια στη ζωή μου, πολλά καστανά μάτια, που θα' ρθουν να με συναντήσουν στη μέση του δρόμου, που θα με καθήσουν με το ζόρι να ακούσω καναδέζικη μουσική, που θα με καθήσουν με το ζόρι να δω anime! Ένα συγκεκριμένο ζευγάρι πράσινα μάτια που θα με οδηγήσει στα άκρα -όποια και να' ναι αυτά- δυο ζεγάρια μάτια που είναι μακριά, τόσο μακριά... Και τα δικά σου, τα δικά σου μάτια. Τα πιο γλυκά του κόσμου, τα πιο φευγάτα και πιο συγκεντρωμένα, τα μοναδικά που μπορώ να κοιτάξω χωρίς να χαμηλώσω ούτε μια φορά το βλέμμα.

"Τα ίδια που θέλεις και συ;"
"Ναι, τα ίδια που θέλω και γω."

Όλα αυτά τα θέλω, να με κοιτάνε, να τα κοιτάω, να τα κοιτάς, να τα πονάμε μαζί, να τα χαιρόμαστε παρέα.

"Πάμε;"






ο τίτλος ανήκει στον μους. ο ίδιος μπορεί να μη το θυμάται, αλλά η λακωνική του αφιέρωση είναι ακόμα στο τετράδιο μου. τότε δεν έβγαζε νόημα, όπως ο ίδιος. τώρα ο ίδιος εξακολουθεί να μη βγάζει νόημα, αλλά τουλάχιστον ο τίτλος άρχισε να αποκτά κάποιο...