Το πανεπιστήμιο.. τι μεγάλο σχολείο ζωής! Όχι τόσο λόγω των γνώσεων που (μπορεί να) μας παρέχει επί του μελλοντικού επαγγέλματος, αλλά και μόνο για τη δωρεάν παρατήρηση που προσφέρει όλης αυτής της ανθρώπινης πανίδας, αξίζει. Οι περισσότεροι φαντάζομαι θα βρίσκουν ενδιαφέρον στην (ευφημιστικά) ονομαζόμενη, "κοινωνική παρατήρηση". Αλλά στο πανεπιστήμιο έχεις να κάνεις με άτομα που είναι αρκετά μεγάλα για να ξέρουν τί θέλουν και αρκετά μικρά για να μη ξέρουν για πόσο ακόμα θα το θέλουν. Σε μπέρδεψα λίγο, ε; Έστω, ο καθένας το αντιλαμβάνεται διαφορετικά...
Πόσα έχω μάθει απ' την πρώτη μέρα! Και, αλίμονο, δε μιλάω, για το πανεπιστήμιο αυτό καθ' αυτό, αλλά για τη στιγμή που βγήκαμε απ' τα σπίτια και πάψαμε να έχουμε τη δυνατότητα να κρυβόμαστε πίσω απ' τα φουστάνια της μαμάς. Βέβαια, τώρα οι τακτικές άμυνας είναι άλλες -γιατί, ας μη ξεχνάμε πως μεγαλώνουμε κιόλας. Υπάρχουν τα άτομα που προτιμάνε να κλειστούν στο σπίτι και να μην αντιμετωπίζουν τον έξω κόσμο, για βδομάααααδες, μέχρι να νιώσουν αρκετά δυνατοί και να "γυρίσουν τον διακόπτη" όπως λέει και ο Στράτος. Υπάρχουν αυτοί που κουτουλάνε όποιον τολμάει να τους αντιμιλήσει και αντιμετωπίζουν αυτό τον έξω κόσμο a muso duro, που λένε και στην πατρίδα μου, με σκληρό μούτρο. Υπάρχει, φευ! και η τελευταία εξέλιξη (ποια είμαι εγώ για να πω κατηγορία), εκείνη των ατόμων που τα κρατάνε, τα κρατάνε, τα κρατάνε, τα μαζεύουν, τα μαζεύουν, τα μαζεύουν και είτε αποφασίζουν να μη μιλήσουν, αν μιλάνε θα' ναι στον/την ατυχή κολλητό/ή που βρίσκεται παραδίπλα, ή αλλιώς, εντέλει είναι πιθανό να βρεθούν στο σπίτι με τα μυαλά σκορπισμένα στο πάτωμα, απ΄τις συσσωρευμένες μαλακίες που άκουσαν και αποθήκευσαν. Ευτυχώς, κινούμαι προς τη τελευταία εξέλιξη. Και ναι, πρόσεχε, λέω ευτυχώς γιατί τελευταία αποδείχτηκε πολύ χρήσιμο, και ας με θεωρείς κομπλεξική ή δειλή, διάλεξε και πάρε, αλλά ευχαρίστησα τον Θεό, τους γονείς μου, και συγκεκριμένους φίλους μου που με μάθανε να κλείνω το στόμα όταν δε με παίρνει. Βέβαια, ο Θεός στη πορεία χάθηκε, οι γονείς με πιέζουν προς τον εκφυλισμό αυτής της τάσης, και οι συγκεκριμένοι φίλοι ξέχασαν τις διδαχές τους και άρχισαν να ανοίγουν το στόμα τους περισσότερο απ' όσο πρέπει ( θα φτάσει η στιγμή που θα το ανοίξω κι εγώ, και θα' ναι μαύρη τρύπα, μα τον Μόρισον).
Η σκατολογία δίνει και παίρνει μέσα και έξω απ' τα πανεπιστήμια, ειδικά μέσα, καθώς προστατεύεται απ' την υποτιθέμενη και μη εξαιρετέα, ελευθερία λόγου. Να τη βράσω την ελευθερία λόγου, όταν οι πρώτοι που μας διδάσκουν τη σκατολογία είναι οι ίδιοι παιδαγωγοί. Το παρόν κείμενο αποτελεί καρπό της πολυετούς αυτής εκπαίδευσης, άρα φίλε σε σώζω απ' το κόπο τώρα, γιατί σήμερα θα μεγαλουργήσω! Το θέμα δεν είναι να μας μάθουν να μιλάμε, αλλά να μας μάθουν να σιωπούμε. Σου φαίνεται φασιστικό; Να με συγχωρεί η δεσποσύνη σας, αλλά δεν είναι καθόλου έτσι! Το βασικότερο ένστικτο της αυτοσυντήρησης μας ωθεί να μιλάμε, γιατί αν δεν εκφέρουμε γνώμη, αν δεν ακουστούμε, αν δεν αφήσουμε ίχνος της παρουσίας μας, δεν "υπάρχουμε". Ή αν το πάρουμε πολύ πιο απλά, το μικρό εγωιστικό ανθρωπάκι μέσα μου θα πει "Έλα Αναστάζια, το ξέρω, το ξέρω ότι θες να καταπλήξεις τους πάντες με την απαστράπτουσα προσωπικότητά σου και τις φοβερές γνώσεις σου, μίλα, μίλα, μίλα" Δεν έχω κανένα απ' τα δύο, αρά το βουλώνω όταν τα καταφέρνω. Και κόπιασα πολύ για να τα καταφέρω, και δεν ξέρω ακόμα αν έχω κατακτήσει αυτή τη μαγική ικανότητα που, αν ήταν διαδεδομένη, θα' κανε τον κόσμο μας πολύ καλύτερο.
Το θέμα είναι ότι όταν ανοίγουμε το στόμα μας χωρίς να σκεφτούμε, τραβάμε κάτω τα άτομα που ασχολήθηκαν, κόπιασαν και φτύσαν αίμα στο αντικείμενο για τ' οποίο εκφέρουμε τη χαριτωμένη μας άποψη. Έχω ακούσει άτομο να μιλάει για Πανελλήνιες, χωρίς να έχει ιδέα για το τί περασαμε. Άτομο σε τυχαία φιλολογία να υπερηφανεύεται για μια ώρα "Ιστορία της Μετάφρασης" που έκανε, και μου ήρθε να εκσφενδονίσω τον τόμο "Θεωρία κ Πράξη της Μετάφρασης" που τρώω στη μάπα καθημερινά, να του έρθει στο κούτελο. Άτομο που πριν λίγο καιρό δεν άγγιζε καν τη σφαίρα της λογοτεχνίας και της "ποιοτικής" μουσικής, να μου μιλάει για επίπεδα, ομάδες και κατηγορίες και να μου απλώνει στα μούτρα το τελευταίο best-seller. Τέλος, γιατί ας μη ξεχνάμε ότι δεν εκφέρουμε απόψεις μόνο για γνωστικά αντικείμενα αλλά και για συναισθηματικές καταστάσεις, έχω βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να μου πουν πως "Αυτό που νιώθεις, δεν είναι έρωτας". Και γω, η ηλίθια, δεν απάντησα όταν έπρεπε.
Αυτή η δικτατορία πρέπει να σταματήσει! Πότε πάψαμε να θεωρούμε τη μετριοφροσύνη μπας-κλας αξία, πότε σταματήσαμε να τη καταδεχόμαστε; Δεν είναι αρκετή η παπαρολογία που μας ποτίζει η τηλεόραση; Πρέπει να τη βρίσκουμε και απ' το περιβάλλον μας; Πρέπει να την υποστούμε σε τόσο σοβαρά θέματα; Δε φτάνουν όλα τα υπόλοιπα, ΚΑΙ αυτό;
Εννοείται πως όταν νιώθουμε πως πρέπει να προστατέψουμε τις πνευματικές και συναισθηματικές κατακτήσεις μας, επιβάλλεται η ομιλία. Αλλά αυτό πιστεύω πως το είχες καταλάβει απ' την αρχή Και πάλι, όταν κάποιος είναι σίγουρος για την αξία του, δε τη διατυμπανίζει στους πέντε ανέμους, γιατί θα κληθεί να τη αποδείξει, και τότε θα φανεί η υπεροχή του σε σύγκριση με τον τυχαίο φαφλατά Μόνο σε μια χώρα σαν την Ελλάδα θα μπορούσαν τα λόγια να μετράνε περισσότερο απ' τις πράξεις.
Με μια αξία, σιγά-σιγά, αργά και σταθερά, σαν το σαλιγκάρι, μαθαίνω να πορεύομαι στη ζωή μου: μιλάμε όταν ξέρουμε, όταν ζήσαμε, όταν πρέπει. Και κάποια στιγμή, σαν το σαλιγκάρι, θα βρεθεί κάποιος να πατήσει κι εμένα.
ο διακόπτης είναι του μουστάκα, και η παπαρολογία είναι γέννημα (θρέμμα) της ανθής πάνω σε μια απ'της κρίσεις που περάσαμε κατά τη συγγραφή της τελευταίας εργασίας. αυτό αφιερωμένο --> ο.Ο
Όσο για σένα, ναι, εσένα. Δε ξέρεις πόσο με απογοήτευσες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου