Incipit

I don't want this to be a diary. Και μαλακίες του είδους "ιστορίες καθημερινής τρέλας" ή "η γωνιά των ονείρων" μου θυμίζουν τη δήθεν Αναστάζια του πρώτου έτους. Yuk.

Δε θα το ξεκινούσα καν αν δεν μ' είχαν παροτρύνει. Σκεφτόμουν ότι αυτό το μεγάλο ντάμπστερ που ονομάζεται διαδίκτυο δε χρειαζόταν και άλλον έναν κομπλεξικό, υπάρχουν ήδη αρκετοί και ζουν ανάμεσά μας. Αλλά λίγο η κούραση του τέλους της εξεταστικής, λίγο το γεγονός ότι έχω ξαφνικά τόση ελευθερία στα χέρια μου που δε ξέρω τί σκατά να τη κάνω, λίγο το γεγονός ότι και γω κάπως πρέπει να θρέψω το εγώ μου απ' τη στιγμή που κανείς δε με βοηθάει, ε... να' μαι κ' εγώ.

Στην πραγματικότητα, δε μπορώ να αποφύγω την τάση προς το ημερολόγιο, αλλά το σύστημα ήθελε έναν τίτλο κ' έπρεπε να γίνει τουλάχιστον μια προσπάθεια προς αποφυγή του "dear diary...", αν μη τι άλλο. Άλλωστε δε θα είχα τίποτα να πω για τη σύντομη πλην βαρετή ζωή μου.

Δε θέλω αμπελοφιλοσοφίες, δε θέλω γράψιμο άλα ξεπεσμένος-τομ-ρόμπινς. Δεν ξέρω καν αν θα ξαναγράψω ποτέ, και κυρίως, αν αξίζει. Δεν νομίζω να το παρατηρήσει κανείς αυτό το μπλογκ, εκτός απ' τα άτομα που με ξέρουν (και πάλι, πόσο υποκειμενικό μπορεί να' ναι...). Αν γουστάρετε να το διαβάσετε καλώς, αν όχι, σώζετε 10 λεπτά απ' τη ζωή σας που μπορείτε να αφιερώσετε σε κάτι χρήσιμο - όπως το να ψάξετε νέα τραγούδια ή να ανακυκλώσετε τα κρασομπούκαλα της περασμένης τσικνοπέμπτης.

Αυτά.