Saint Valentine is On Prozac.

Από πολύ μικρή η μαμά μου, μ' έχει συνηθίσει να γιορτάζω τον Άγιο Βαλεντίνο. Έχουν περάσει 15 χρόνια, και ακόμα να καταλάβω το γιατί. Οι επιδρομές στα μαγαζιά για κεράκια, αρκουδάκια, λουλουδάκια, όλων των ειδών άκια, είναι σύνηθες φαινόμενο στο σπίτι μου. Όλα αυτά θα προοριζόντουσαν για διάφορους συμμαθητές και φίλους, και στο βάθος, τα φωνητικά της μάνας με βαριά ναπολιτάνικη προφορά, να επαναλαμβάνουν "Δε γιορτάζουν μόνο οι ερωτευμένοι, γιορτάζουν όσοι αγαπάμε". Οκ. Το αμέσως επόμενο σχόλιο εκ μέρους μου, θα' τανε " Γιατί μόνο μια φορά, και τί πάει να πει γιορτάζουν όσοι αγαπάμε;" Ναι το ξέρω τί θα πείτε, "μα αυτή η μέρα είναι καθαρά εμπορική, η μέρα των ανθοπωλείων και των καταστηματάρχων, μια μέρα που αν ξεχαστεί χαλάει κάθε χρόνο σχέσεις και σχέσεις μπλαμπλαμπλα". Μέγα λάθος. Παραδεχτείτε πως όσοι το λένε, δεν βασίζονται σε καμμία απολύτως ιδεολογία και κυρίως, δεν έχουν έναν (αγγλιστή) significant other να μοιραστούν την ημέρα. Λιγοστά είναι τα ζευγάρια που θα αποφασίσουν από κοινού να μη γιορτάσουν. Και γιατί άλλωστε να το κάνουν; Ο μοναδικός στόχος ενός νεοσύστατου ζευγαριού (και όχι μόνο) είναι να χαίρεται τον έρωτά του. Γιατί να χάσει άλλη μια ευκαιρία; Και στο κάτω-κάτω αν είσαι τόσο μάγκας, και όντως πιστέυεις στην εμπορικότητα της γιορτής, βρες άλλο δώρο να κάνεις. Χειροποίητο. Ένα ωραίο δείπνο. Ένα ταξίδι στην εξοχή. Ένα γράμμα. Μια υπόσχεση "Αγάπη μου, με αφορμή την ημέρα, σου υπόσχομαι πως θα προσπαθήσω απο δω και στο εξής να σε βρίζω λιγότερο όταν κάνουμε σεξ" ή "σου υπόσχομαι να φοράω πιο συχνά εκείνα τα kinky εσώρουχα που λατρέυεις και θα λύνω και τους χειροπέδες που και που".

Σαφώς και οι εξυπνάκιδες θα πουν οτι δε φτάνει μόνο μια μέρα. Οτι αυτά πρέπει να γίνονται καθημερινά. Φυσικά, και αυτό είναι το σωστό. Αλλά αυτό που φαίνεται να ξεχνάμε, είναι ότι, ως ανθρώπινα όντα, χρειαζόμαστε ημερομηνίες που να σηματοδοτούν τα ξεκινήματα μας. Κάθε φορά που λέμε "Τη Δευτέρα αρχίζω δίαιτα" ή "Αύριο κόβω το κάπνισμα", πρέπει να χουμε, εκτός απ' την ευνόητη θέληση, και κάτι που να μας προδιαθέτει θετικά να το κάνουμε. Ο Άγιος Βαλεντίνος δε διαφέρει πολύ, απ' οποιαδήποτε άλλη γιορτή. Αν αυτό που επαγγέλονται οι "ιδεολόγοι" ισχύει, και όντως πρέπει να καταπνίξουμε την εμπορικότητα, ας σταματησουμε να κάνουμε δώρα τα Χριστούγεννα και να αγοράζουμε λαμπάδες πάνω σε κουκλόσπιτα το Πάσχα. Κάκιστη ιδέα κατά τη γνώμη μου, γιατί ειδικά σε περιόδους οικονομικής χρήσης, το χρήμα, αν υπάρχει, πρέπει να κυκλοφορεί (και σημειωτέων, ο πατέρας μου δεν είναι πωλητής, άρα τα σχόλια δεν είναι χρησιμοθηρικά).

Άρα ας χαλαρώσουμε με τις ηθικολογίες. Είναι δήθεν, και το 99,9% των περιπτώσεων όσοι τα λένε δε τα πιστεύουν καν. Χαρείτε το όμορφο βράδυ μπροστά σας, όσοι έχετε σύντροφο. Όσοι δεν έχετε, μη τα πρήζετε στους υπόλοιπους και κανονίστε να μην κρεμαστείτε απ' το θερμοσίφωνο σας.  Όλα αυτά από ένα άτομο που δεν πέρασε ούτε έναν, συμπεριλαμβανομένου του φετινού, Άγιο Βαλεντίνο με "παρέα". Αλλά για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά έτσι...;