Παιχνιδιάρικο mood ή ο θεός να μας βοηθήσει

Λευκά, λευκότατα πόδια, ακόμα ανέγγιχτα απ' τον καλοκαιρινό ήλιο, απλώνονται νωχελικά σ' ένα πορτοκαλί καναπέ. Η μια χτυπημένη φιλενάδα φέρνει ένα μπολ πασατέμπο, και η άλλη χτυπημένη φιλενάδα ακουμπάει τ' απαραίτητα τσιγάρα πάνω στο τραπέζι.

"Θα πρεπε να' χες πει εσένα τί σε νοιάζει"
"Πάντα το ξεχνάω. Όλες οι καλύτερες ατάκες έρχονται μετά από καιρό, δε το παθαίνεις ποτέ;" Ανάβει ένα τσιγάρο προσπαθώντας να εξασκηθεί σε σέξι και τάχα τυχαίες κινήσεις.
"Αμ πως... Τις προάλλες, το χοντρό αφεντικό μου , μου ζήτησε να δουλέψω δωρεάν το  καλοκαίρι. Είναι για τους καθηγητές που δεν έχουν τίποτα να κάνουν μες στις διακοπές, για να απασχολούνται, λέει."
"Τι φοβερή ατάκα ήθελες να πετάξεις;"
"Get a life. Είσαι χοντρός, το περηφανεύεσαι και περνάς όλη την ημέρα μπροστά στον υπολογιστή"
"Και;"
"Και του έριξα μια ματιά γεμάτη οίκτο, απ' τις δικές μου, και έφυγα"
"Είναι λυπηρό. Καλά έκανες"

Σιωπή. Έχουν όρεξη να μιλήσουν, δε πα να περνάνε μέρες, there's always talk of the boys, πότε ακριβώς θα εξαντληθεί το θέμα είπαμε; Πόσες γενιές ακόμη πρέπει να περάσουν;

"Τί ακριβώς κάνουμε τώρα;"
"Περιμένουμε το καλοκαίρι"
"Αντιλαμβάνεσαι πως η ζωή μας περιστρέφεται γύρω από τρεις άνδρες;"
"Λάθος. Η δικιά μου ζωή περιστρέφεται γύρω από έναν άνδρα. Η δικιά σου περιστρέφεται γύρω από έναν άνδρα κι ένα παιδάκι"

Το φουντούκι της κάθεται στο λαιμό. Γυρνάει και τη κοιτάει.
"Μαλάκα, δίκιο έχεις"
"Και στις τρεις περιπτώσεις είναι λυπηρό."
"Είναι λυπηρό"

Ο τοίχος απέναντι ποτέ δεν υπήρξε πιο υπνωτικός. Οι φιλενάδες κάθονται και καπνίζουν λες και το θέμα που μόλις συζητήθηκε λακωνικά (ή όχι και τόσο, τόσα επιτρέπεται να ξέρει ο παρατηρητής ή τόσα επιτρέπεται να πει) είναι το κέντρο του κόσμου. Στην πραγματικότητα δεν είναι. Απλώς οι φιλενάδες δε το ξέρουν. Καμία κοριτσοπαρέα δε θα το αντιληφθεί ποτέ.

AllthelonelypeoplePt.3 ~~ I spin off and lose my head or another lost july

Και είναι τόσο παράξενο που το mp3 άρχισε να παίζει το Strange Attraction ακριβώς τώρα. Μα τους Cure, δε το προγραμμάτισα, ορκίζομαι.

ένα βλέμμα. σιχαίνομαι τη προφορά σου, σιχαίνομαι τη καταγωγή σου, σιχαίνομαι το τρόπο που μιλάς, λες και νομίζεις πως είσαι κουλ or sumthin, δεν υπάρχει κάτι, οτιδήποτε, που θα μου κινήσει το ενδιαφέρον πάνω σου. ποτέ, ποτέ, ποτέ. ΠΟΤΕ.

ακόμη ένα βλέμμα. φυσάει κιόλας σήμερα και πραγματικά, τα νεύρα μου, περικυκλώνομαι από από ηλίθιους ανθρώπους, τί σκατά τους τραβάω πάνω μου, το κάνω οικειοθελώς, μα τον Πύργο. όχι τον Λευκό.

ακόμη ένα βλέμμα. σιχαίνομαι και τη μουσική που ακούς. Tool; προσπάθησα να τους καταλάβω ένα υπερβολικά ζεστό και κολλώδες καλοκαίρι στην Αλεξανδρούπολη και πραγματικά, δεν έχω καμία όρεξη να ξαναμπώ στο τρυπάκι. προτιμώ τη ψυχεδελική ροκ, τί να κάνουμε.

ακόμη ένα βλέμμα. χμ, τεσπά, ναι κάτι γίνεται.

ακόμη ένα βλέμμα. ω, εντάξει, η χαζογκόμενα μέσα μου δεν μπορεί να σκάσει και απλώς φωνάζει "ΤΙ ΓΛΥΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ ΠΗΓΕ ΝΑ ΤΣΕΚΑΡΕΙ ΓΙΑ ΕΙΣΗΤΗΡΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

ακόμη ένα βλέμμα. χμ, ναι, καλά, κάτι μπορεί να γίνει, γιατί όχι; δε θα το περάσουμε όλο το καλοκαίρι μπακούρια, έτσι δεν είναι;

ακόμη ένα βλέμμα και μια νύχτα περνάει και σε ξεχνάω, και ναι, ίσως να μπορούσαμε να γίνουμε φίλοι, άλλωστε καλά τα λέμε, δε θέλει και περισσότερα.

ακόμη ένα νυσταγμένο βλέμμα, ένα πρωινό ξύπνημα, και ναι, γιατί να μη πάμε στο Πάνθεον σήμερα, και ναι, κάτσε να ανάψω τον υπολογιστή Βάσω, και ου, έχω μήνυμα. "ήταν πολύ ωραία χτες που σε γνώρισα, ελπίζω να σε ξαναδώ". η Βάσω χώνει τη μύτη της και λέει: είναι άνδρας, δε χρειάζεται πολύ για να το καταλάβεις. χαμογελάω, δεν είμαι συνηθισμένη, καθόλου μα καθόλου.

ακόμη ένα βλέμμα. μου μιλάς για τον αγαπημένο σου πίνακα στο Λούβρο, και μετά καθόμαστε σε ψεύτικη άμμο, και βρέχεσαι ανοίγοντας το κρασί, και σε κοιτάω, σε κοιτάω, σε κοιτάω και με κοιτάς, με κοιτάς, με κοιτάς και γιατί τα μάτια μου δεν κατεβαίνουν, κατέβασε τα μάτια αναστάζια, κατέβασε τα ΤΩΡΑ σου είπα, αλλά αυτά τίποτα, δεν ακούνε.

ακόμη ένα βλέμμα και το μόνο που θυμάμαι είναι ότι τρέχω απ' το les halles να προλάβω τη παρέα, με μια Βάσω που φοράει αυτάκια μίννι μάους και προσπαθεί να με καθυστερήσει από πίσω και ένα ζευγάρι που θέλει να πάει διακοπές στην Ελλάδα και η κοπέλα δουλεύει στην Orangerie. και σχεδιασμένο να το είχα, πιο σουρεάλ εικόνα δε θα κατάφερνα να δημιουργήσω.

ακόμη ένα βλέμμα. φοράω εκείνη τη τσιγγάνικη φούστα που κάποιος μαλάκας μου έκλεψε 2 βδομάδες μετά και είμαστε σε μια παλιά αίθουσα βασανιστηρίων και με ρωτάς "σου αρέσει η μουσική;" και μετά ξανά "σου αρέσει η μουσική;" και ακόμη μια φορά "σου αρέσει η μουσική;" και σου απαντώ "το ρώτησες τρεις φορές" -"προσπαθώ να σου πιάσω κουβέντα" και γελάω, και το γέλιο μου χάνεται σε νότες που σκοντάφτουν.

ακόμη ένα βλέμμα. και είναι σαν να μου λες "γαμώτο, είμαστε πολύ μακριά". έλα όμως που το ίδιο σκέφτομαι κι εγώ. μου σφίγγεις τα χέρια και δε μπορούμε να μιλήσουμε

ακόμη ένα βλέμμα. σε χαιρετάω. δε βαριέσαι αναστάζια, για τρεις μέρες ήταν μόνο.

....

ακόμη ένα βλέμμα και μου λες "πάει σχεδόν ένας χρόνος από τότε που γνωριστήκαμε. με ξέρεις καλύτερα απ' ότι φανταζόμουν. είσαι πανέμορφη το πρωί"

γαμώτο.




*δε θα προλάβαινα αργότερα. θα φύγω για να αρχίσω και γω να ταξιδεύω, όπως ακριβώς μου το ενέπνευσες εκείνο το βράδυ. 18 ιουλίου 2009. χρόνια μας πολλά ~~