ένα βλέμμα. σιχαίνομαι τη προφορά σου, σιχαίνομαι τη καταγωγή σου, σιχαίνομαι το τρόπο που μιλάς, λες και νομίζεις πως είσαι κουλ or sumthin, δεν υπάρχει κάτι, οτιδήποτε, που θα μου κινήσει το ενδιαφέρον πάνω σου. ποτέ, ποτέ, ποτέ. ΠΟΤΕ.
ακόμη ένα βλέμμα. φυσάει κιόλας σήμερα και πραγματικά, τα νεύρα μου, περικυκλώνομαι από από ηλίθιους ανθρώπους, τί σκατά τους τραβάω πάνω μου, το κάνω οικειοθελώς, μα τον Πύργο. όχι τον Λευκό.
ακόμη ένα βλέμμα. σιχαίνομαι και τη μουσική που ακούς. Tool; προσπάθησα να τους καταλάβω ένα υπερβολικά ζεστό και κολλώδες καλοκαίρι στην Αλεξανδρούπολη και πραγματικά, δεν έχω καμία όρεξη να ξαναμπώ στο τρυπάκι. προτιμώ τη ψυχεδελική ροκ, τί να κάνουμε.
ακόμη ένα βλέμμα. χμ, τεσπά, ναι κάτι γίνεται.
ακόμη ένα βλέμμα. ω, εντάξει, η χαζογκόμενα μέσα μου δεν μπορεί να σκάσει και απλώς φωνάζει "ΤΙ ΓΛΥΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ ΠΗΓΕ ΝΑ ΤΣΕΚΑΡΕΙ ΓΙΑ ΕΙΣΗΤΗΡΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
ακόμη ένα βλέμμα. χμ, ναι, καλά, κάτι μπορεί να γίνει, γιατί όχι; δε θα το περάσουμε όλο το καλοκαίρι μπακούρια, έτσι δεν είναι;
ακόμη ένα βλέμμα και μια νύχτα περνάει και σε ξεχνάω, και ναι, ίσως να μπορούσαμε να γίνουμε φίλοι, άλλωστε καλά τα λέμε, δε θέλει και περισσότερα.
ακόμη ένα νυσταγμένο βλέμμα, ένα πρωινό ξύπνημα, και ναι, γιατί να μη πάμε στο Πάνθεον σήμερα, και ναι, κάτσε να ανάψω τον υπολογιστή Βάσω, και ου, έχω μήνυμα. "ήταν πολύ ωραία χτες που σε γνώρισα, ελπίζω να σε ξαναδώ". η Βάσω χώνει τη μύτη της και λέει: είναι άνδρας, δε χρειάζεται πολύ για να το καταλάβεις. χαμογελάω, δεν είμαι συνηθισμένη, καθόλου μα καθόλου.
ακόμη ένα βλέμμα. μου μιλάς για τον αγαπημένο σου πίνακα στο Λούβρο, και μετά καθόμαστε σε ψεύτικη άμμο, και βρέχεσαι ανοίγοντας το κρασί, και σε κοιτάω, σε κοιτάω, σε κοιτάω και με κοιτάς, με κοιτάς, με κοιτάς και γιατί τα μάτια μου δεν κατεβαίνουν, κατέβασε τα μάτια αναστάζια, κατέβασε τα ΤΩΡΑ σου είπα, αλλά αυτά τίποτα, δεν ακούνε.
ακόμη ένα βλέμμα και το μόνο που θυμάμαι είναι ότι τρέχω απ' το les halles να προλάβω τη παρέα, με μια Βάσω που φοράει αυτάκια μίννι μάους και προσπαθεί να με καθυστερήσει από πίσω και ένα ζευγάρι που θέλει να πάει διακοπές στην Ελλάδα και η κοπέλα δουλεύει στην Orangerie. και σχεδιασμένο να το είχα, πιο σουρεάλ εικόνα δε θα κατάφερνα να δημιουργήσω.
ακόμη ένα βλέμμα. φοράω εκείνη τη τσιγγάνικη φούστα που κάποιος μαλάκας μου έκλεψε 2 βδομάδες μετά και είμαστε σε μια παλιά αίθουσα βασανιστηρίων και με ρωτάς "σου αρέσει η μουσική;" και μετά ξανά "σου αρέσει η μουσική;" και ακόμη μια φορά "σου αρέσει η μουσική;" και σου απαντώ "το ρώτησες τρεις φορές" -"προσπαθώ να σου πιάσω κουβέντα" και γελάω, και το γέλιο μου χάνεται σε νότες που σκοντάφτουν.
ακόμη ένα βλέμμα. και είναι σαν να μου λες "γαμώτο, είμαστε πολύ μακριά". έλα όμως που το ίδιο σκέφτομαι κι εγώ. μου σφίγγεις τα χέρια και δε μπορούμε να μιλήσουμε
ακόμη ένα βλέμμα. σε χαιρετάω. δε βαριέσαι αναστάζια, για τρεις μέρες ήταν μόνο.
....
ακόμη ένα βλέμμα και μου λες "πάει σχεδόν ένας χρόνος από τότε που γνωριστήκαμε. με ξέρεις καλύτερα απ' ότι φανταζόμουν. είσαι πανέμορφη το πρωί"
γαμώτο.
*δε θα προλάβαινα αργότερα. θα φύγω για να αρχίσω και γω να ταξιδεύω, όπως ακριβώς μου το ενέπνευσες εκείνο το βράδυ. 18 ιουλίου 2009. χρόνια μας πολλά ~~
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου