Παιχνιδιάρικο mood ή ο θεός να μας βοηθήσει

Λευκά, λευκότατα πόδια, ακόμα ανέγγιχτα απ' τον καλοκαιρινό ήλιο, απλώνονται νωχελικά σ' ένα πορτοκαλί καναπέ. Η μια χτυπημένη φιλενάδα φέρνει ένα μπολ πασατέμπο, και η άλλη χτυπημένη φιλενάδα ακουμπάει τ' απαραίτητα τσιγάρα πάνω στο τραπέζι.

"Θα πρεπε να' χες πει εσένα τί σε νοιάζει"
"Πάντα το ξεχνάω. Όλες οι καλύτερες ατάκες έρχονται μετά από καιρό, δε το παθαίνεις ποτέ;" Ανάβει ένα τσιγάρο προσπαθώντας να εξασκηθεί σε σέξι και τάχα τυχαίες κινήσεις.
"Αμ πως... Τις προάλλες, το χοντρό αφεντικό μου , μου ζήτησε να δουλέψω δωρεάν το  καλοκαίρι. Είναι για τους καθηγητές που δεν έχουν τίποτα να κάνουν μες στις διακοπές, για να απασχολούνται, λέει."
"Τι φοβερή ατάκα ήθελες να πετάξεις;"
"Get a life. Είσαι χοντρός, το περηφανεύεσαι και περνάς όλη την ημέρα μπροστά στον υπολογιστή"
"Και;"
"Και του έριξα μια ματιά γεμάτη οίκτο, απ' τις δικές μου, και έφυγα"
"Είναι λυπηρό. Καλά έκανες"

Σιωπή. Έχουν όρεξη να μιλήσουν, δε πα να περνάνε μέρες, there's always talk of the boys, πότε ακριβώς θα εξαντληθεί το θέμα είπαμε; Πόσες γενιές ακόμη πρέπει να περάσουν;

"Τί ακριβώς κάνουμε τώρα;"
"Περιμένουμε το καλοκαίρι"
"Αντιλαμβάνεσαι πως η ζωή μας περιστρέφεται γύρω από τρεις άνδρες;"
"Λάθος. Η δικιά μου ζωή περιστρέφεται γύρω από έναν άνδρα. Η δικιά σου περιστρέφεται γύρω από έναν άνδρα κι ένα παιδάκι"

Το φουντούκι της κάθεται στο λαιμό. Γυρνάει και τη κοιτάει.
"Μαλάκα, δίκιο έχεις"
"Και στις τρεις περιπτώσεις είναι λυπηρό."
"Είναι λυπηρό"

Ο τοίχος απέναντι ποτέ δεν υπήρξε πιο υπνωτικός. Οι φιλενάδες κάθονται και καπνίζουν λες και το θέμα που μόλις συζητήθηκε λακωνικά (ή όχι και τόσο, τόσα επιτρέπεται να ξέρει ο παρατηρητής ή τόσα επιτρέπεται να πει) είναι το κέντρο του κόσμου. Στην πραγματικότητα δεν είναι. Απλώς οι φιλενάδες δε το ξέρουν. Καμία κοριτσοπαρέα δε θα το αντιληφθεί ποτέ.