επετειακές μαλακίες και γλυκά παριζιάνικα βράδια

πέρασε μισός μήνας από τότε που επιστρέψαμε και ίσως να' ναι απ' τις σκηνές που θυμάμαι περισσότερο. η επίγνωση ότι όλα είναι όπως θα' πρεπε να' ναι ή όχι και τόσο, όπως το δει κανείς. τις προηγούμενες δυο μέρες τις είχα περάσει μόνη με τον Μπένετ, και δε μπορούσα να προσδιορίσω πώς αισθανόμουν. κοιταζόμασταν στα μάτια και ήταν σαν να λέγαμε -πρώτη φορά με τέτοια συμφωνία πνευμάτων- πως ναι, εδώ είμαστε, έχει περάσει ένας χρόνος και είμαστε πάλι στον τόπο του εγκλήματος. αφού ένας λονδρέζος μου είπε οτι αγαπάει περισσότερο την Πόλη του Φωτός, δε χρειαζόταν να προσθέσω κάτι παραπάνω.


ο Στράτος και η Ανθή είχαν αποφασίσει να ανέβουν στον Πύργο. δεν είχα το κουράγιο να ξανακάνω τα σκαλιά, χώρια που το προηγούμενο βράδυ, που βρεθήκαμε στην ουρά από κάτω, δεν άντεξα, κουνήθηκα λίγο μπρος-πίσω, κοίταξα τα σκονισμένα μου πόδια και ξέσπασα σε κλάματα. μες στο κεφάλι είχα το danser encore του calogero, και ήταν λες και περίμενα να τον δω εκεί, όπως πέρυσι. και δεν αναφέρομαι στον calogero φυσικά. αυτό μας έλειπε. τέλος πάντων, ξεφεύγω απ' τη κουβέντα.


όσο τα παιδιά θα πηγαίναν πάνω, βρήκαμε το μίτινγκ του cs και είπαμε να αράξουμε στο champ de mars. η ατμόσφαιρα ήταν τόσο μα τόσο τρυφερή. πήγαμε να βρούμε φαγώσιμα, ένας χαρούμενος βρετανός και μια τρελή ελληνοιταλίδα, συζητώντας περί Μαρξ και coherency, τα φώτα της πόλης ν' ανάβουν σιγά-σιγά, και εμείς να μη μπορούμε να αποφασίσουμε ανάμεσα σε ταμπουλέ με κοτόπουλο ή λαχανικά.


"do you reckon the guys are still up there?"
"dunno, choose a cheaper wine and let's have the expensive one first."


και μετά, το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ήδη έχω πιει λιγουλάκι, μιλάω με δυο κοπέλες από καναδά που ήρθαν απ' το άμστερνταμ με ποδήλατο -respect- και έναν ελεγκτή στη scnf που μου λέει tu parles bien français, toi! και εγώ να λέω το κλασικό "κάνουμε ότι μπορούμε" με το κλασικό αποδεσμευτικό χαμόγελο, και μέσα στη γενική ζάλη και ευφορία, τον Μπένετ να γελάει, να γελάει και να μου λένε με την άλλη κοπελίτσα "έλα ανέβα στο ποδήλατο" και να δοκιμάζω πρώτη φορά στη ζωή μου, γραφτό ήταν να γίνει στο Παρίσι, και να με κρατάνε τα παιδιά και la Tour, φωτισμένη, μπροστά μου, και να γυρνάνε οι ρόδες και να φωνάζω από χαρά και γλυκιά μέθη.


ένα λεπτό για να συνέλθω.


το μετρό έκλεινε σε μισή ώρα. αρπάζουμε ότι έμεινε και δεν έμεινε και τρέχουμε στο la grenelle. βγαίνουμε gobelins, και δε θυμάμαι τί ακούγαμε, αλλά λέω στον Μπένετ "άκου και αυτό τον Yeah Yeah Yeahs, και ας βιαστούμε, πρέπει να πάω οπωσδήποτε τουαλέτα" και μια Αναστάζια να ανηφορίζει με τα βίας προς το χόστελ και ένα Μπένετ να τρέχει από πίσω σαν τον προπονητή, φωνάζοντας "Πιο σφιχτά τα πόδια, δεν τα κρατάς αρκετά σφιχτά!" για να δούμε και πόσο γρήγορα μπορούμε να περάσουμε απ' τις σοφιστικέ περιπέτειες σε τραγελαφικά γεγονότα.


και μετά...


μετά... η Ανθή και ο Στράτος ακόμα αγνοούνται, και αποφασίζουμε να πιούμε και το τελευταίο κρασί. και είναι εκεί που αρχίζουν να βγαίνουν τα σοβαρά. τα σοβαρά πάντα βγαίνουν στις τελευταίες σταγόνες, και μετά μετανιώνεις που δεν ήπιες περισσότερο. το πεζουλάκι στο διπλανό εστιατόριο μας κάνει μια χαρά -"καθότι, μοιραία, έχουμε και τσιγάρα" θα' λεγε η Ρία- και πάλι καλά που έχουμε και μουσική.


"τι δουλειά έχουμε εδώ;"
"δε ξέρω"
"θα' πρεπε να' μαστε αλλού"
"το γνωρίζω"
"άρα τη δουλειά έχουμε εδώ;"
"εμείς το επιλέξαμε"
"γιατί δεν είσαι μαζί της;"
"γιατί δεν είσαι μαζί του;"
"δεν καταλαβαίνει πόσο απίστευτη είναι"
"δεν καταλαβαίνει πως ομορφαίνει όταν χαμογελάει"
"άρα τι κάνουμε εδώ;"
"τουλάχιστον είμαστε μαζί"
"είμαστε Παρίσι"
"θα τους ξαναφέρουμε"
"πρέπει να τους ξαναφέρουμε"
"δεν νοείται να μείνουν οπουδήποτε αλλού!"
"και εμείς επίσης!"
"και θα έρθουμε να ζήσουμε όλοι μαζί σαν μια ευτυχισμένη, πολυπολιτισμική, μπερδεμένη οικογένεια"
"γιατί όχι! βάλε τώρα beatles και ακόμα λίγο κρασάκι..."


πριν πέσω, ψάχνω σε μια σακούλα με εγκαταλελειμμένα βιβλία, από αυτά που βρίσκεις πολλές φορές αφημένα σε διάφορες γωνίες στους δρόμους του Παρισιού. τα είχα δει πολλές φορές, αλλά δε σκέφτηκα να πάρω κανένα, ποτέ. εκείνο το βράδυ, το πρώτο που πήρα στα χέρια μου, ήταν και αυτό που έψαχνα. χαμογέλασα και πήγα να δω τους κύκλους να γεννιούνται μες στο κεφάλι μου.






αφιερωμένο στον γλυκό, βρετανό μπασταρδάκο μας. κάποια μέρα θα γνωρίζει αρκετά ελληνικά για να το διαβάσει από μόνος του καθώς στις αναμνήσεις μεταφραστής δε χωρεί. ~~